Doğuştan görme engelli kardeşler Kemal Köse (74) ve Süheyla Köse (56), diğer kardeşleri Muhammet Köse’nin desteğiyle köy yaşamını tüm zorluklarına rağmen üretken, bağımsız ve onurlu bir şekilde sürdürüyor.
Köse ailesinin hikâyesi, engelin bir sınır değil; sevgi, dayanışma ve özgüvenle aşılabilecek bir durum olduğunu gözler önüne seriyor.
“GÖZLERİM GÖRMÜYOR AMA HAYATI EZBERE BİLİYORUM”
Doğuştan görme engelli olan Kemal Köse, köy yaşamının vazgeçilmez parçalarından biri olan hayvancılıkla ilgileniyor. Kış aylarında hayvanların bakımını üstlenen Köse, sabahın erken saatlerinde kalkarak ahıra gidiyor, hayvanların yemini veriyor. Akşam saatlerinde ise yeniden ahıra giderek bakım işlerini tamamladıktan sonra ibadetini yapıp istirahate çekiliyor.
Hayatından memnun olduğunu dile getiren Kemal Köse, görme engelinin kendisini hiçbir zaman sınırlamadığını belirterek şu ifadeleri kullandı: “Yolları ezberledim. Gerekirse buradan tek başıma 17 kilometre yolu yürüyerek ilçeye gider gelirim. Hayatımdan şikâyetçi değilim. Biz, bizden daha zor durumda olanları düşünüyoruz. Allah’a şükür, kimseye muhtaç olmadan yaşıyoruz.”
EVİN VE HAYATIN YÜKÜ SÜHEYLA KÖSE’NİN OMUZLARINDA
1969 yılında Bereket Köyü’nde dünyaya gelen ve doğuştan görme engelli olan Süheyla Köse ise ev işlerinin tamamını tek başına yürütüyor. Sobayı yakmaktan yemek yapmaya, temizlikten çamaşır yıkamaya kadar günlük yaşamın tüm sorumluluğunu üstlenen Köse, sabah saatlerinde ağabeyi Kemal Köse ile birlikte ahıra giderek hayvanların bakımına da yardımcı oluyor.
Kış aylarında ev işleriyle yoğun bir tempo içinde olan Süheyla Köse, yaz aylarında ise bahçeyle ilgileniyor. Fasulye, domates ve biber gibi sebzeleri eken, otlarını temizleyen ve hasadını yapan Köse, ürünleri ağabeyiyle birlikte değerlendiriyor. Bahçeden toplama işi Süheyla Köse’ye, kabuk ayıklama ve hazırlık ise Kemal Köse’ye düşüyor.
“ENGELLİ ÇOCUKLAR KISITLANMAMALI”
Ailesinden gördüğü sevgi ve özgüvenin hayatındaki en büyük destek olduğunu vurgulayan Süheyla Köse, engelli bireylerin toplumda ve aile içinde kısıtlanmaması gerektiğine dikkat çekiyor: “Aileler çocuklarına mutlaka özgüven vermeli. Manevi destek çok önemli. Maddi şeyler bir şekilde çözülür ama sevgi ve güven olmazsa olmaz. Annemiz, babamız bizi kısıtlamasaydı bugün bu kadar özgür olamazdık.”
ÜNİVERSİTEYİ AZİMLE BİTİRDİ
Tüm zorluklara rağmen eğitim hayatını da başarıyla sürdüren Süheyla Köse, üniversite eğitimini Halkla İlişkiler ve Tanıtım bölümünde tamamladı. Eğitim sürecinde ailesinin ve özellikle babasının büyük desteğini gördüğünü belirten Köse, babasının en büyük hayalinin diplomasını görmek olduğunu, diplomasını aldıktan sonra mezarına giderek bu hayali ona hissettirdiğini ifade etti.
Eğitim hayatında kendisine yol gösteren ve rol model olan Hatice Nur Ersöz’e de özel bir parantez açan Köse, “Okul hayatımda bana ilk adımı attıran odur. Onu asla unutmam” dedi.
“ENGEL GÖZLERDE DEĞİL, ZİHİNLERDE”
Görme engelli olmasına rağmen hayatı dolu dolu yaşadığını vurgulayan Süheyla Köse, sözlerini şu ifadelerle tamamladı: “Gören insanlar bazen bizden daha mutsuz. Biz elimizdekilerle mutluyuz. Sevdiklerimi kaybetmekten başka hiçbir şeyden korkmuyorum. Engeller zihinde başlar, sevgiyle aşılır.”
Bereket Köyü’nde sürdürülen bu yaşam, aile dayanışması, sevgi, azim ve özgüvenin engelleri aşmadaki gücünü bir kez daha ortaya koyuyor. Kemal ve Süheyla Köse kardeşler, sadece köylerinde değil, tüm topluma ilham veren bir yaşam mücadelesi sergiliyor.
